Change font size Change site colors contrast
Felieton

Time’s Up

15 stycznia 2018 / Marta Osadkowska

Co zapamiętamy z rozdania Złotych Globów w 2018 roku?

Raczej nie zwycięzców i przemowy dziękczynne (no może tę Ewana McGregora, który niemal w jednym zdaniu dziękował żonie i kochance). Polacy jeszcze westchną z rozczarowaniem po przegranej pięknej animacji „Twój Vincent” z disneyowskim „Coco”. Jednak to, czym 75-te rozdanie prestiżowych nagród przyznawanych przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej przejdzie do historii, nie ma nic wspólnego...

Co zapamiętamy z rozdania Złotych Globów w 2018 roku? Raczej nie zwycięzców i przemowy dziękczynne (no może tę Ewana McGregora, który niemal w jednym zdaniu dziękował żonie i kochance). Polacy jeszcze westchną z rozczarowaniem po przegranej pięknej animacji „Twój Vincent” z disneyowskim „Coco”. Jednak to, czym 75-te rozdanie prestiżowych nagród przyznawanych przez Hollywoodzkie Stowarzyszenie Prasy Zagranicznej przejdzie do historii, nie ma nic wspólnego z kinem.

Tegoroczne wręczenie nagród miało za sztandar walkę z przemocą seksualną.

Goście solidarnie ubrali się na czarno, wielu wpięło w strój znaczek Time’s Up, który oznaczał poparcie dla akcji ponad 300 kobiet filmu protestujących przeciw seksualnym nadużyciom w swoim środowisku pracy. Od kilku tygodni wyłaniają się na światło dzienne coraz to nowe historie o molestowaniu, wykorzystywaniu i jawnej krzywdzie wyrządzanej kobietom w Hollywood i nie tylko. Pierwsze oskarżenia padły pod adresem Harvey’a Weinsteina, producenta amerykańskich hitów, którego nazwisko jeszcze do niedawna kojarzyło się z sercem Fabryki Snów. Pomimo wielkich osiągnięć zawodowych, zapamiętany zostanie jako bohater afery seksualnej. Już ponad trzydzieści kobiet oskarżyło mężczyznę o gwałt i molestowanie. Niektóre za swoją krzywdę dostawały niemałą rekompensatę finansową, podpisywały też klauzulę milczenia. Teraz słyszą, że są dziwkami i same tego chciały. Kiedy słyszę takie komentarze, robi mi się zimno. Która młoda kobieta „sama chce” być zgwałcona?

Jedna z trzech kobiet, które nie przywdziały na ceremonię solidarnej czerni (nasza rodaczka, brawo!), napisała, że „panie poubierały czerń, ale dekolty mają do pępka więc gdzie tu spójność?”.

 Taka postawa odbiera mi mowę. Bo skoro nawet kobiety uważają, że odważna sukienka jest zaproszeniem do przekraczania granicy nietykalności osobistej, to tym łatwiej się bronić mężczyznom. Takie przyzwolenie zawarte słowach: ma czego chciała, skoro założyła wyzywający strój, jest, moim zdaniem, przyczyną skali problemu. Kobiety czują się winne. Winne, że postawą i doborem garderoby, sprowokowały oprawcę do wyrządzenia im krzywdy. Kiedy ofiara gwałtu zgłasza się na policję, nierzadko musi znosić nieprzyjemne komentarze na swój temat. Doprowadziliśmy do sytuacji, w której ofiara się wstydzi, bierze winę na siebie, a oprawca jest rozgrzeszany.

Nie takiego świata chcę dla swoich córek.

Kiedy zakładam krótką spódniczkę, to nie jest ona zgodą na obrzydliwe komentarze, wykrzykiwanie, co by ze mną nie zrobił cwaniak popisujący się przed tępawymi kolegami, a już na pewno nie jest prośbą o gwałt. Dopasowana sukienka nie jest zaproszeniem do złapania za pupę. Jestem kobietą, lubię ładne ubrania. Tak, moja próżność ma się świetnie. Kiedy mijam przystojnego mężczyznę, to się za nim ewentualnie odwrócę, ale nie obmacuję go, nie komentuję zawartości jego spodni i nie traktuję długości spodenek jako jednoznacznego zaproszenia do przekraczania jego granicy.

Kobiety! Czas przyzwalania na niechciane zachowania się skończył. Time’s Up!

Musimy głośno się sprzeciwić panującej sytuacji. Szykujemy świat dla naszych dzieci, nie chcę, żeby moje córki musiały słuchać wstrętnych komentarzy. Żeby musiały wybierać, czy wkładają golf, żeby mieć święty spokój, czy spódniczkę, która ma konsekwencje. Chcę, żeby mogły nosić co chcą, bez posądzenia o rozwiązłość i prowokację. Panie w Hollywood wywołały lawinę, nie dajmy jej wygasnąć. Nadszedł czas, żebyśmy sobie wywalczyły podstawowe prawa i dumnie z nich korzystały.

Złote Globy 2018 to też wielka Oprah Winfrey. Ale o niej kiedy indziej, ta kobieta zasługuje na osobny tekst.

 

 


Designed by v.ivash / Freepik

Felieton

O emancypacji pewnej Harley Quinn, o której nie musi dowiedzieć się Twoja córka

2 kwietnia 2020 / Agnieszka Jabłońska

Wybraliśmy się z mężem do kina na jeden z tych modnych filmów na bazie komiksów o Harley Quinn.

Lubię tę postać, moim zdaniem jest zabawna i świetnie łączy w sobie inteligentną i oczytaną psychiatrę z niebezpieczną psychopatką zdolną do najgorszych zbrodni. Opinie na temat filmu są podzielone, ale nie należą do najlepszych. 

Jest niedzielne przedpołudnie, siadamy w dużej kinowej sali. Nie ma wielu ludzi, co mnie wcale nie dziwi, bo film o  Harley Quinn grają już od jakiegoś czasu i spokojnie można powiedzieć, że załapaliśmy się na niego rzutem na taśmę. Obok nas siada rodzina ojciec z mamą, a pośrodku dziewczynka, która nie mogła mieć więcej niż 11 lat. 

Kojarzysz Harley Quinn?

Kojarzysz Harley Quinn? To jak się maluje, jak się ubiera i jaką nosi fryzurę? Widziałaś kiedyś, jak pije na umór, jak się przystawia do facetów i bije każdego, kogo popadnie? To jest film na bazie komiksów – możesz to sprawdzić. Margot Robbie dała tej postaci bardzo wiele – w moim odczuciu dzięki niej ta wariatka zyskała trzeci wymiar. Nie jest to postać pozytywna, żadna z niej superbohaterka, a już na pewno nie jest wzorcem dla dziewczynki. 

Kina dopasowują wyświetlane trailery filmów do tego, na jaki film się wybrałaś. Idziesz obejrzeć horror, czekają na Ciebie zwiastuny filmów z dreszczykiem, wybrałaś polski film spodziewaj się, że dowiesz się, co słychać w naszej rodzimej kinematografii. W to niedzielne przedpołudnie nawet trailery były zbyt brutalne, jak dla dziecka w połowie podstawówki. 

Na początku miałam jeszcze nadzieję, że może rodzice dojdą do wniosku, że pomylili seanse i po prostu wyjdą w trakcie. Myślałam, że może uznają, że jednak początkowe sceny wskazują, że nie jest to odpowiedni film dla ich córki, ale oni siedzieli dalej wpatrzeni w ekran. Podobnie jak mała dziewczynka pomiędzy nimi. 

Jeśli chcesz coś osiągnąć, musisz o to mocno walczyć

„Ptaki nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn)” nie ma morału – dziewczynka, która kradnie, zyskuje super koleżanki i staje się prawą ręką Harley. Film pokazuje jedynie to, że jeśli chcesz coś osiągnąć, musisz o to mocno walczyć i przygotować się, że wszyscy faceci będą Ci rzucać kłody pod nogi. Musisz wziąć pod uwagę, że Twój ukochany nie doceni Cię i zostawi, a wtedy życie zmusi Cię, byś stanęła na własne nogi. To w sumie tyle. Nic więcej, nic głębiej. Aha, na koniec okradnij swoje przyjaciółki, bo one i tak sobie poradzą. Wątek śmierci rodziców – jest, brutalna zbrodnia – jest, skalpowanie twarzy i rzucenie skóry na podłogę – jest, łamanie nóg i kości – jest, bicie – również kobiet mocno po twarzy – jest, kradzież jedzenia z supermarketu – jest, złodziejka, która ma super fajne umiejętności – jest. 

Jakie wartości widzisz w tym filmie dla dziewczynki, która dopiero staje się nastolatką? Pewnie, filmy, które oglądamy, mogą być dla nas również rozrywką i nie zawsze musimy się z nich czegoś uczyć. Wydaje mi się jednak, że rozrywką dla dziewczynki w wieku 10-11 lat powinny być bajki, przyjemne filmy o przyjaźni (może ten z Harrisonem Fordem i psem?). Oferta kinowa jest obecnie szeroka – każdy znajdzie seans odpowiedni dla siebie. 

Seans się skończył, w jasnym świetle napisów końcowych przyglądałam się rodzicom. Ojciec porządnie uczesany, w eleganckich butach, płaszczu, okularach w cienkich oprawkach. Mama z burzą blond włosów, w płaszczu i botkach. Byli zadowoleni i zrelaksowani. Dziewczynka chętnie podążała z nimi do wyjścia. Szukałam jakiejkolwiek skazy, jakiegokolwiek znaku ostrzegawczego, który pokazałby, że z tymi rodzicami jest coś nie tak. I wiesz co? Niczego takiego nie znalazłam, ot, normalna rodzina w kinie, w niedzielę – oh, jak przyjemnie. 

Nie wiem, ile rozmów należałoby odbyć z dzieckiem, aby odkręcić w jej głowie to, co zobaczyła. To, co oglądała przez ostatnie dwie godziny. 

Oglądałam film, ale przez cały czas zastanawiałam się, czy czasy tak mocno się zmieniły? Czy poziom brutalności, która obecnie otacza nasze dzieci, musi rosnąć w tak zastraszającym tempie? Przecież ich psychika nie różni się niczym od psychiki ich dziadków, jest tylko mocno nadwyrężona i obciążona przez zbyt wiele bodźców. Przemoc i seks stały się czymś powszechnym i normalnym. 

Brakuje nam solidnej edukacji

Widzę ogromną lukę, brakuje nam solidnej edukacji. Nauczycieli, którzy oglądaliby te same filmy, co ich podopieczni. Rodziców, którzy chcieliby rozmawiać z nauczycielami o tym, na co warto zabrać dziecko do kina. Kin, które odmówią sprzedaży biletów na seans zbyt odważny i brutalny, jak na psychikę małego widza i rządu, który będzie spinał to wszystko klamrą rzetelnych i mądrych przepisów. Zbioru zasad, których nadrzędnym celem będzie mądra i dojrzała ochrona najmłodszych. Tymczasem w Polsce… 

Ministerstwo skutecznie próbuje zabronić edukacji seksualnej w szkole po to, żeby dzieci nie zeszły na złą drogę. Po to, żeby nie pytały o sprawy, o których usłyszą w filmach lub przeczytają w Internecie. Szkoły wprowadzają rygorystyczne regulaminy, zabraniają  malowania paznokci, włosów, używania podkładów. Historie o nauczycielkach, które wycierają uczennicom twarze wilgotnymi chusteczkami, powodując w ten sposób pogorszenie problemów z cerą i depcząc poczucie wartości nastolatków, nie należą do rzadkości. W Internecie wrze od głosów kobiet, które, jako młode dziewczyny były zupełnie inne, mantrą staje się zdanie „Bo ja w ich wieku…”. 

A rodzice zabrali w niedzielne przedpołudnie młodą dziewczynkę do kina na film o Harley Quinn, która postanowiła się wyemancypować. Dziewczyna ma makijaż, ufarbowane włosy, skąpe ubrania i robi, co chce, ma fantazję, jest bandziorką. Kto będzie fajny w oczach ich córki? Pan Kleks z Akademii, wiecznie nieobecni rodzice małego Mikołajka, biedny Kopciuszek, czy Bella, o których dowie się w szkole? 

Moim zdaniem Harley Quinn jest o wiele fajniejsza. A Ty, jak sądzisz?    

Mother-Life Balance to zdecydowanie mój plan na macierzyństwo po urodzeniu drugiego dziecka.

Sylwia Luks

The Mother Mag to mój ulubiony magazyn z którego czerpię wiele porad życiowych oraz wartościowych treści!

Leszek Kledzik

The Mother Mag logo