Po pierwsze pozbyliśmy się naszego starego samochodu. Tak, tego w którym wcześniej zastrajkowali immobilizer. Kilka dni po feralnej awarii samochód zepsuł się całkowicie. Miał 23 lata i dzielnie posłużył nam przez cała budowę. Ogarniał dostawy sprzętów, materiałów budowlanych, był nawet beczkowozem na początku budowy, zanim dorobiliśmy się wody z normalnego źródła.

Ostatniego dnia naszego pakowania tych drobnych rzeczy, co to zostały w starym mieszkaniu i które miały się zmieścić do plecaka, kiedy samochód zapakowany był po sam dach, nie wytrzymała nadwyrężona wcześniej rama. Nic nikomu się nie stało, ale samochodu nie dało się już uratować. I tak to właśnie dziś przyjechała do nas laweta (naturalnie zgubiła się na naszych wiejskich bezdrożach). Załadowała na siebie 2,5 tony bezużytecznego już samochodu i odjechała.

I to nie koniec dzisiejszych pożegnań.

Dziś także mój dzielny mąż w sposób ostateczny i nieodwołalny przekazał ,,nienasze” już stare mieszkanie jego ,,nienowemu” już właścicielowi. I być może nawet zakręciłaby mi się w oku łezka wzruszenia i nostalgii, gdyby nie to, że w poniedziałek, kiedy ostatecznie je czyściliśmy, spotkałam na klatce moich (na szczęście) byłych już sąsiadów.

Wyprowadziliśmy się z przeszło 100-letniej kamienicy, która widziała i słyszała wiele. Sąsiedzi bywali mniej lub bardziej dokuczliwi, ale generalnie mieszkało nam się tam dobrze. Myślę jednak, że pewnie zostalibyśmy dłużej, gdyby nie sąsiedzi. I nie wiem, kto był gorszy – śródmiejski element jak z opowieści Paczesia, czy wiecznie narzekający emeryci?

Z elementem nie można dyskutować (bo mimo że nie ruszają „swoich”, zawsze istnieje obawa o to, że uczynią dla mnie wyjątek od tej zasady), za to emeryci do powiedzenia maja wiele o wszystkich. A w tych naszych wkurzało mnie najbardziej to, że bardzo chcieli mieszkać w cywilizowanych, kulturalnych warunkach, ale gdy tylko chcieliśmy podjąć jakąś decyzje prowadzącą do zmian – stawali okoniem i trwali w swym uporze w najlepsze. W myśl zasady „pani, ta klatka schodowa była malowana 40 lat temu i pani zobaczy jak teraz wygląda! Tu taki element mieszka, że się nie opłaca!”.

Klatkę odmalowaliśmy sami w czynie społecznym 5 lat temu i do dziś nikt nie śmiał jej pobrudzić. Także o! Dziś wyjątkowo wypiję zdrowie mojej starej wspólnoty mieszkaniowej i jeszcze starszej kamienicy… może nowi lokatorzy w końcu zmienią więcej.!

Prawdopodobnie jestem już zwyczajną matką na macierzyńskim, której nie odcięto dostępu do internetu. Moja codzienna poranna dawka złych wiadomości powiększana jest systematycznie o bełkot płynący bezpośrednio z telewizora, gdyż… mam już w moim małym domku na wsi antenę! Powoli dochodzę do wniosku, że lepiej poprzestać na programach z bajkami.

Strasznie długo nie pisałam, gdyż w mojej wiejskiej idylli pojawił się dodatkowy czynnik stresujący. Teraz tak sobie myślę, że wykres mojego życia to taka sinusoida pomiędzy usterkami i awariami. Tak, tak. Znów mi się coś zepsuło i to coś nie byle jakiego!

Zaczęło się od awarii zmywarki, a skończyło na awarii wszystkich systemów domowych, zasilanych prądem. Żeby dodać pikanterii tej historii, wspomnę, że apogeum kataklizmu miało miejsce w weekend, kiedy akurat przyjechali do nas znajomi. Jak zwykle zaczynało się niewinnie, a finał wyglądał jak w kreskówce, kiedy bohater lokalizuje malutki przeciek, a kiedy miejsce przecieku zatyka palcem, pojawiają się dwa kolejne.

Właśnie tak wyglądaliśmy przed naszą tablicą z bezpiecznikami, wypróbowując kolejne kombinacje, a różnicówka (zabezpieczenie różnicowy-prądowe), wesoło wyskakiwała, kiedy tylko jej się podobało. Finalnie winnym okazał się źle zaizolowany kabel wyprowadzony do zewnętrznego oświetlenia.

Także ten, wszystko już działa i jakby ci moi goście jednak wrócili, to teraz już mogę ugotować im te jajka na śniadanie.