Click it!
Change font size Change site colors contrast
Ciało

Jak Walentynki, to tylko z happy endem!

7 lutego 2019 / Anna Wójcik

Walentynki?

Żadna z nas nie przyzna wprost, że na nich jej zależy. Ot, kolejne amerykańskie święto, sztucznie rozdmuchane przez media, pełne kiczu. I niby nie dbamy o te czekoladowe serca, niby twierdzimy, że najważniejsze to mieć Walentynki codziennie, 365 dni w roku. Niby nie planujemy specjalnych randek akurat na 14 lutego, a jednak zerkamy na pary obejmujące się na ulicy, a jednak lubimy atmosferę tego dnia, pełną romantyzmu. Nawet, jeśli kiczowatego.

Lubimy Walentynki też za pretekst do okazania sobie tzw. self love. Uczymy się, jak dbać o nasze samopoczucie, jak stworzyć sobie dobry nastrój. Doceniamy to, jak kilka przedmiotów może stworzyć romantyczną atmosferę.

Bo Walentynki można celebrować na wiele sposobów. Jest jeden warunek – powinno być miło, romantycznie i z happy endem.

Przygotowanie do randki może być dobrym ,,before party’’.

Wyjście na walentynkową randkę, szczególnie, gdy jest się rodzicem, to wyższa szkoła logistyki. Ale gdy już się uda połączyć te dwa światy – świat rodzicielstwa i świat romantycznej miłości, wtedy można zacząć przygotowania.

Najpierw nastrój. Warto o to zadbać, ta drobna przyjemność pozwoli Ci się rozluźnić i zapomnieć o codziennych sprawach, o rzeczach, które musisz zrobić następnego dnia, o rachunkach do zapłacenia i zakupach do zrobienia.

Najszybszy sposób na zmianę atmosfery? Zapal świeczkę.   

Świeca do wnętrz 312 CANDLES o zapachu Cuban Tobacco&Oak, to nuty koniaku, dębu i mahoniu. Ten aromat jest idealny, gdy planujesz randkę w domowym zaciszu. Zapach świecy spodoba się Twojemu mężczyźnie, poczuje się jak w whisky barze!

Natomiast świeca 312 CANDLES o zapachu Kokosa, z wyczuwalną nutą karmelu, nastroi przed ważnym spotkaniem i będzie dobrym towarzyszem wieczornych przygotowań. Może zainteresuje Cię fakt, że obie te świece są zrobione z wosku sojowego i nie zawierają sztucznych barwników! Jeśli macie ochotę zrobić nawzajem prezent walentynkowy, zasugeruj te zapachy. Coś dla Ciebie, coś dla niego. Idealne rozwiązanie.

Aha, coś jeszcze dla Ciebie. Kobiecy, sensualny zapach Rose & Patchouli. Ta sojowa świeca aromatem przypomina luksusowe wody toaletowe. Wystarczy 15 minut, by pokój wypełnił się zapachem ciemnych owoców, a także cynamonu, jaśminu, no i oczywiście paczuli i wanilii. Jeśli umiesz docenić piękny zapach i lubisz w ten sposób wprawiać się w romantyczny, kobiecy nastrój, propozycja od Woowsoy to prezent dla Ciebie.

 

Przygotuj ciało na romantyczną randkę

Przygotowania do randki to cały rytuał. I to jest jeden z najmilszych etapów! Chwile niepewności, ekscytacja, tajemnica. Czujemy się jak na początku studiów, nie może doczekać się spotkania. Wybieramy sukienkę, suszymy włosy robimy makijaż…

Ale najpierw pielęgnacja. Gorący prysznic lub kwadrans w wannie i odżywczy peeling śliwkowy to nie tylko dbanie o ciało, to przede wszystkim dbanie o duszę! To uczucie, gdy robisz dla siebie coś dobrego, gdy czujesz się zadbana i wypielęgnowana. Przed Walentynkami to wręcz konieczność! I ten zapach – nie ma sobie równych.  Pamiętaj jeszcze, że połówka kuli cynamonowej albo czekoladowej wrzucona do wody sprawia, że skóra staje się gładka, odżywiona. Wystarczy spłukać wodą. Ciało już prawie przygotowane do włożenia pięknej bielizny i ulubionej sukienki. Jeszcze tylko balsam w sztyfcie – Czekocynamon – i możesz zacząć się malować.

Jeśli jednak do randki zostało 5 minut, a mimo wszystko chcesz czuć się i wyglądać przepięknie, sprawdź Ekspresowy peeling glinkowy do ciała. Ujędrnia i wygładza, dając uczucie komfortu. A chyba się z nami zgodzisz, że to bardzo pożądany stan, gdy wybierasz się na romantyczne spotkanie.

Ach, jeszcze jedno! Jeśli jesteś kobietą, która lubi się rozpieszczać i bardzo dba o swoje ciało, przed kąpielą wymasuj ciało szczotką z naturalnymi włóknami z tampico. Wystarczą 3 minuty, by poczuć się świetnie w swojej skórze!

Teraz szybko rozświetlający krem z witaminami all-in-one, albo coś, co pomoże złapać balans przy skórze skłonnej do błyszczenia się, czyli harmonizujące serum do twarzy. Chwila dla pięknej skóry, zaraz przed nałożeniem makijażu.

Makijaż na Walentynki

Są kobiety, którym wystarczy tusz na rzęsach i one są gotowe do drogi. Ale są też takie, które lubią tę makijażową celebrację. Lubią usiąść przed lustrem, z dobrym światłem, i poświęcić dłuższą chwilę na staranny make-up.

Jesteś jedną z nich?

Jeśli tak, oto kilka walentynkowych prezentów, które możesz sprawić sama sobie. Bo kto powiedział, że Walentynki są tylko dla par? 🙂

Oto czego potrzebujesz! Podkład matujący, który zapewni naturalny wygląd. Róż na policzki, by Twoja buzia nabrała rumieńców.

Co powiesz na ,,Ice cream’’? To nazwa mineralnego cienia do powiek, o kremowym odcieniu. Jeśli lubisz eksperymenty, a makijażowe tutoriale masz w małym paluszku, ta paleta cieni do powiek skradnie Twoje serce. Co za walentynkowe kolory! Jeśli planujesz walentynkowe szaleństwo, spróbuj rozświetlacza do twarzy. Nazywa się ,,Dark Angel’’, ale spodoba się też grzecznym dziewczynkom. Podobnie jak ,,Angel Heart’’, w pięknym opakowaniu w kształcie serca.

A Ty jak spędzisz Walentynki?

Nieważne, czy w domu przy romantycznej komedii, czy na randce we włoskiej restauracji, najważniejszy jest happy end!

Ja go uzyskać? Czując się dobrze, po prostu. Wystarczy trochę dobrego nastroju, kojący zapach, ciepła kąpiel z nawilżającymi kosmetykami. A na koniec odrobina magii na policzki i gotowe!

Miłych Walentynek! <3

 

 

 

 

Ciało

Wstyd wynosi się z domu

16 listopada 2020 / Monika Pryśko

Siadamy w fast foodzie na dworcu w Gdyni i rozmawiamy o wstydzie.

Setki osób w ciągu godziny mija nasz stolik, totalnie ignorując fakt, że mowa o kobiecych delikatnych emocjach, o kobiecym ciele. Rozmawiamy o intymności w miejscu, gdzie o nią trudno. Ale za to łatwiej o szczerość. W końcu nikt oprócz mnie nie słyszy...

Skąd ten wstyd dotyczący ciała? Aga mówi, że wstyd wynosi się z domu. Od zawsze słyszała, że brudów nie pierze się publicznie. Że intymne sprawy załatwiamy w domu. To kwestia wychowania. 

Czym innym jest mówienie – mój mąż jest alkoholikiem. A czym innym – coś mi wychodzi między nogami!

Ta rozmowa jest o wstydzie.  

 

________________________________________

 

Nie pamiętam, bym kiedykolwiek rozmawiała z moją mamą o tym, czym jest srom czy pochwa. W naszym domu się o tym nie mówiło. Gdy w liceum chciałam iść do ginekologa, bo moje koleżanki już były, usłyszałam: a po co ci? Zawracanie głowy! Idź, jak będziesz
w ciąży!

Pierwszy raz byłam u ginekologa w wieku 24 lat. Bardzo się wstydziłam. Wstyd było mi mówić o ,,tych sprawach’’. Potem poszłam, gdy zaszłam w ciążę. Miałam 27 lat. 

W szpitalu był nacisk na poród naturalny. To było moje pierwsze dziecko, zdałam się na wiedzę lekarzy. Zdecydowali, że mogę rodzić siłami natury. Dziecko było duże, nie zdążyli naciąć krocza i mnie prawie rozerwało.

Gdy poszłam do lekarza na kontrolę pokazując ,,takie małe pęknięcie’’, złapał się za głowę. Małe? Pęknięcie III stopnia? Od 20 lat jestem ordynatorem w szpitalu i taka sytuacja zdarzyła mi się trzy razy. 

Zbadał mnie i mówi – to, co jest na zewnątrz, to wierzchołek góry lodowej. Jest pani tak porozrywana, że w środku wszystko jest zniszczone.

Zapytał, jak to możliwe że w XXI wieku doszło do czegoś takiego?

Nie wiem.

Odpowiedziałam, że dobra, trudno… 

Nie zdawałam sobie sprawy z tego, co mnie czeka.

Zapytał, czy mam nietrzymanie moczu. 

Skądże, panie doktorze!

A nietrzymanie kału?

Ja? Skąd!

To prędzej czy później będzie pani miała takie dolegliwości.

A ja, cała czerwona ze wstydu, pomyślałam, że jakoś to będzie.

Nie minął nawet rok, a ja znowu byłam w ciąży. 17-18 tydzień – wstaję i czuję, że ,,coś’’ ze mnie wychodzi. Jezus, Maria, to chyba dziecko! To była moja pierwsza myśl. Miałam niemal 30 lat, a taka właśnie była moja świadomość własnego ciała.

Pojechałam do szpitala i usłyszałam, że to niemożliwe. Ja na to, że coś tam jest, przecież czuję! Na co pani pielęgniarka dzwoni do lekarza mówiąc głośno na cały korytarz: przyszła pani, która twierdzi, że coś jej zwisa między nogami i że to jej dziecko wychodzi!  

Wstyd w skali od 1 do 10? 10.

Lekarz podczas badania spojrzał na mnie i powiedział: to nie dziecko, tylko śluzówka. Nie zna pani swojego ciała?

Szyjka zaczęła się skracać wraz ze wzrostem dziecka i to, co zostało rozerwane przy pierwszym porodzie, zaczęło wychodzić na zewnątrz. Założono mi wtedy specjalny pierścień na szyjkę macicy, by jeszcze bardziej się nie obniżyła. Już i tak była za nisko.

Zapytałam wtedy, czy konsekwencje pierwszego porodu, czyli pęknięte krocze, będą miały negatywny wpływ na drugi poród. Nie, nie, nie. Nie ma co o tym myśleć, może pani urodzić naturalnie. Jestem realistką, nie „cackam się” ze sobą. Skoro mogę, to mogę. Córka ważyła 4800 g. Urodziłam siłami natury. 

Lekarz po wszystkim stwierdził, że powinna być cesarka. Ale według USG córka miała ważyć maksymalnie 4300 g. Skoro więc pierwsze dziecko było duże, to tym bardziej drugie dam radę urodzić. 

Było coraz gorzej. Wszystkie mięśnie były osłabione, przecież nie zdążyły się zregenerować po poprzedniej ciąży. Były takie sytuacje, gdy musiałam iść do toalety i ,,to’’ sobie ,,tam’’ wepchnąć. Czy czułam się kobieco? Nie. Wkładki, podpaski każdego dnia, w razie czego. Obcisłe spodnie i kontrola przed lustrem – czy nic nie widać.

Myślałam, że po prostu muszę do tego przywyknąć. Gdy bolał mnie brzuch, myślałam, że tak ma być. Ból podczas schylania się czy podczas zwykłych codziennych aktywności wydawał się naturalny, w końcu urodziłam naturalnie bardzo duże dzieci. 

Ale nie można tak żyć. Rok temu kupiłam sobie skakankę. Raz podskoczyłam i musiałam wracać do domu zmienić ubranie. 

Przez tych kilka lat odwiedziłam wielu lekarzy. Praktycznie każdy z nich mówił, że faktycznie jest problem, ale jestem za młoda na operację. W tym wieku takich zabiegów się nie robi. Takie problemy, jak miałam ja, mają kobiety dwa razy starsze ode mnie lub młodsze, ale wstydzą się o tym mówić. No bo jak obcej osobie przyznać się do nietrzymania moczu, czy do tego, że „pochwa wychodzi na zewnątrz”? To nie pasuje do obrazu współczesnej młodej mamy. Bo te korzystają z życia, uprawiają sporty, wrzucają na Instagram sałatkę z jarmużem. A ja? Siedzę na kanapie lub czekam na ławce na placu zabaw, bo przecież nie podbiegnę, nie podskoczę. Boję się kichnąć, bo nie dość, że się zsikam, to jeszcze mnie to boli.

Dopiero ostatni lekarz, do którego poszłam, upewnił mnie, że wcale nie muszę się tak męczyć. To, co mnie najbardziej zszokowało to fakt, że ów lekarz pogratulował mi odwagi  i obiecał pomóc.

Osłabione mięśnie dna miednicy. Wszystkie kobiety w mojej rodzinie miały ten problem  i potrzebna była operacja. Ale po 50-tce, a nie po 30-stce. Gdy mówiłam mojej mamie o swoich dolegliwościach, mówiła – co ty wymyślasz, jesteś za młoda. Z tym, że urodziłam duże dzieci, co zdecydowanie pogorszyło sprawę.

Przed operacją wykonałam kilka badań. Kolposkopię, bo na szyjce pojawiła się „zmiana” oraz badanie urodynamiczne, które uwidoczniło skalę problemu – obniżona macica przycisnęła pęcherz i nie opróżniał się do końca. Stąd bóle brzucha, ciągłe parcie na mocz.

Dodatkowo przepuklina – jelita zeszły do pochwy. Konsekwencje mogłyby być bardzo poważne.

Ale żaden lekarz mi wcześniej tego nie powiedział. Żaden nie ostrzegł – dziewczyno, powinnaś iść na operację! Zrób ze sobą porządek, korzystaj z życia! Dopiero ostatni mój lekarz przyznał, że z takimi dolegliwościami przychodzą do niego kobiety po 50-tce, gdy już nie mogą chodzić, bo wszystko mają na wierzchu. Zapytał mnie, na co jeszcze czekam. Jestem matką, która zamiast jeździć z dzieciakami na rowerze, będzie grzała ławkę
w pampersie.

Najgorzej było powiedzieć lekarzowi pierwszy raz, potem już machina ruszyła. Okazało się, że to, co dla mnie było powodem do wstydu, dla lekarza jest codziennością, kolejnym przypadkiem. A ja musiałam się przełamać, by się „przyznać”, tak jakbym zrobiła coś złego. Bo przecież to „wstyd” opowiadać o TAKICH rzeczach obcemu facetowi – tak by to widziała moja mama, która do ostatniej chwili zwlekała z przyznaniem się do tego lekarzowi. Kwestia wychowania.

Seks? Wszystko mnie bolało. Łzy leciały, a ja miałam w głowie myśl, że muszę odwalić ten małżeński obowiązek dla świętego spokoju. Wstyd mi było przyznać, że coś ze mną jest nie tak. Wstydziłam się powiedzieć mężowi. Żeby nie pomyślał, że jestem stara i zużyta. Bałam się, że zaraz sobie kogoś znajdzie. Że też widzi te piękne kobiety na Instagramie. Te, które swobodnie podbiegają do autobusu, wskakują na schody, podnoszą dzieci do góry. A ja ciągle zmęczona i zniechęcona. Bo się wstydziłam przyznać, że mnie boli.

Wszystko się zmieniło, gdy po poszłam do pracy, 3 lata temu. W domu moje dolegliwości nie przeszkadzały mi aż tak bardzo. 

A tam? Zaproszenie na siatkówkę, na rower, wspólne wyjścia na fitness, bieganie. Byłam już tak zmęczona wymyślaniem wymówek… 

Powiedziałam mężowi o wszystkim. Rzucił – na co czekasz? Ja zostaję z dziećmi, a ty zadbaj o siebie. Niczym się nie przejmuj.

Dziś minęło prawie pół roku od operacji. Mam 35 lat, jestem mamą dwójki dzieci. Na urodziny dostałam od męża rolki. Jeżdżę razem z córką. To nasz czas i wspólna pasja. Skakanka już nie kurzy się w szafie. Biegam i ćwiczę. Koncerny „podpaskowe” wspieram tylko w „te” dni. 

Cieszę się sobą, dziećmi, rodziną, życiem. 

 

Skala wstydu

W szpitalu przed operacją w badaniu uczestniczyło z 10 osób. Sami faceci. Lekarz robi USG i mówi: no tutaj widzimy obecność w pochwie kulek kałowych. I wszyscy z zaciekawieniem zerkają w monitor USG i na mnie, a ja czuję, jak grzeje mnie czerwień moich policzków.

Wstyd w skali od 1 do 10? 10.

Kobiety to jednak mają przerąbane. Człowiek by chciał być subtelny, tajemniczy, kobiecy…
a tu głośne i wyraźne kulki kałowe. 

I kręcenie głowami z politowaniem: jak pani mogła tak długo z tym chodzić?

A to przecież lekarze przez kilka lat twierdzili, że jestem za młoda na operację!

Czy można być za młodym na choroby? One po prostu się zdarzają, bez względu na wiek.

Wtedy ordynator, który nie chciał słyszeć o operacji, przyznał, że trzeba mi pomóc. No w samą porę! Niedługo żołądek wyszedłby mi przez pochwę.

Decyzja – plastyka pochwy połączona z założeniem taśmy TVT na pęcherz. Usunięto mi nadmiar śluzówki, który wystawał na zewnątrz. Okazało się również, że nie zagoiły się do końca rany po pierwszym porodzie, na nowo rozcinano krocze i szyto. Usunięto przepuklinę w pochwie.

W szpitalu spędziłam niecały tydzień, potem miesiąc w domu, głównie leżąc i stojąc. Na siedzenie przyszedł czas po około dwóch tygodniach. Całkowite wygojenie po operacji to około 8 tygodni. Do końca życia mam zakaz dźwigania, ale powoli wracałam do normalnego trybu życia. Miesiąc na L4. Warto było.

 

Trauma to jednak polski standard. 

Gdy urodziłam pierwsze dziecko, zalecono mi dietę płynną. Przyjeżdża pani z obiadami, a ja byłam taka głodna po wyczerpującym porodzie! Wtedy słyszę – pani nic nie dostanie, bo pani ma dietę płynną, a nikt mi tego nie zgłosił, bo pani urodziła po 9:00.

Halo, czy tu Leśna Góra?

Teraz po operacji leżałam w sali z czterema kobietami. Wchodzi lekarz, zdziera kołdrę, koszula do góry. Każdy zagląda, komentuje. Jak bardzo niekomfortowo można się czuć? Czasem brakuje skali. Czy to już przemoc ginekologiczna? 

Właśnie wtedy przestałam się wstydzić. Było mi wszystko jedno. Bardziej wstydziłam się iść do lekarza poprosić o pomoc niż później w tym szpitalu, gdy wyłam o morfinę po operacji.

Z czego to się bierze, że kobiety tak bardzo się wstydzą? Boimy się, że to nasza wina. Gdy boli, piecze, swędzi, myślimy, że zaraz ktoś spojrzy na nas jak na brudasa. Boimy się surowej oceny.  

 

Niespodzianka dla męża

Mąż, po pierwszym porodzie, ocenił: tam jest tyle miejsce, że wszystko można wsadzić.  Po takim komentarzu można sobie co najwyżej wsadzić kulkę w łeb. 

A lekarz po operacji: założyliśmy taki dodatkowy szew dla męża, żeby było ciaśniej. Czy ktoś mnie pytał o zdanie? Czy ja jestem stworzona tylko po to, by dawać facetowi przyjemność? 

Leżysz obolała. Ratujesz swoje zdrowie i życie. Ale nadal jesteś obiektem seksualnym. 

Wiesz, jaki obrazek człowieka wysłała w kosmos NASA? Mężczyzna z pełnym pakietem – penis i jądra. A kobieta? Z literką V między nogami. A potem kobiety idą do lekarza i nie wiedzą, co je boli. Nie wiedzą, gdzie pokazać i jak nazwać ,,to tam’’. 

Bo od zawsze się wstydziły. 

Dlatego rozmawiajmy z naszymi dziećmi, nie tylko z córkami. Wychowujmy świadome pokolenie, otwarcie mówiące o tym, co im dolega, świadome swojego ciała i swoich praw. 

 

________________________________

 

Wstyd jest z nami codziennie. Boimy się praktycznie wszystkiego. Boimy się iść do lekarza, bo może coś znajdzie? Boimy się porozmawiać z mężem, bo może coś sobie pomyśli? Boimy się zareagować, bo co będzie, jeśli… Wstydzimy się zapytać, bo boimy się konfrontacji i własnej niewiedzy.

Bo takie właśnie jesteśmy, często zapominamy o sobie, troszcząc się o innych. 

Chodzi o Ciebie. Nie ma drugiej ważniejszej na ziemi osoby, niż Ty. Zdrowy egoizm? Nazwij to, jak chcesz.

Agnieszka spotkała się ze mną, żeby powiedzieć głośno, że warto postawić na siebie. Że zawsze jest wyjście z sytuacji, tylko trzeba być zdeterminowanym, by je znaleźć. Że w sytuacji, gdy chodzi o nasze zdrowie i dobre samopoczucie, nie wolno się wahać. Trzeba okiełznać wstyd i działać. 

Więc działajmy – dla siebie. Teraz.

 

Mother-Life Balance to zdecydowanie mój plan na macierzyństwo po urodzeniu drugiego dziecka.

Sylwia Luks

The Mother Mag to mój ulubiony magazyn z którego czerpię wiele porad życiowych oraz wartościowych treści!

Leszek Kledzik

The Mother Mag logo