Change font size Change site colors contrast
Ciało

Zdrowie i uroda w proszku, czyli suplementy dla kobiet

2 października 2020 / Monika Pryśko

Czym jest dla Ciebie dbanie o siebie?

Dla mnie ta definicja obejmuje długi sen, minimum 6-godzinny (ale to naprawdę minimum!), zdrowe i ciepłe jedzenie, czas dla siebie, ale też dbanie o to, jak się czuję w swojej skórze. 

Nie maluję się, nie farbuję włosów, od ponad dwóch lat nie maluję paznokci lakierem, dlatego ważne jest dla mnie to, jak wygląda moja skóra, w jakim stanie są moje paznokcie i jak wyglądają moje włosy. To po skórze i włosach widzę, w jakiej jestem kondycji i czy wszystko ze mną w porządku.  Gdy brakuje blasku, wtedy czuję, że czas się sobą zaopiekować. 

Tylko jak to zrobić, jeśli nigdy swojej urodzie nie poświęcałam zbyt wiele czasu? 

Są takie kobiety, które o swoją urodę dbają niezbyt systematycznie, od przypadku do przypadku i nie wyciągają wniosków ze swoich wyborów. Jedną z tych kobiet jestem ja, Monika. 

Mam 35 lat i dopiero teraz, bardzo powoli, wprowadzam do swojego życia i organizmu witaminy i suplementy. Wciąż mam problemy z regularnością, wciąż zapominam, ale gdy widzę różnicę, gdy widzę, że preparat, który testuję, robi rzeczywistą zmianę – jestem bardziej zmotywowana, wręcz zachęcona do tego, by dbać o siebie bardziej. 

Też tak masz?

Pokażę Ci teraz 3 marki, po których produkty sięgam w chwilach miłości do samej siebie. W chwilach, gdy mam plan o siebie zadbać bardziej i chcę wyglądać ładnie, a przede wszystkim naturalnie. 

Zapraszam, sprawdź sama!

 

Beautyllagen, czyli kolagen na skórę, włosy i paznokcie

 

Ktoś mi kiedyś powiedział, że kupił kolagen w żelu na Allegro i smaruje sobie tym twarz. Wtedy stwierdziłam, że to brzmi dość dziwnie, nie wzbudziło to mojego zaufania i w sekundę stwierdziłam, że to nie dla mnie. 

Aż tu nagle któregoś dnia otrzymałam propozycję przetestowania kolagenu w proszku, który miesza się z wodą. Przyjęłam wyzwanie dość sceptycznie, a moim zamiarem było udowodnienie, że on nic a nic nie działa. I ten plan obowiązywał do chwili, w której odkryłam, że moje paznokcie tak szybko rosną, że muszę je wciąż i wciąż skracać, a musicie wiedzieć, że nie lubię mieć ich długich. Na co dzień lubię naturalne i krótko przycięte. Nie ukrywam, że byłam w szoku. Kolejnym zaskoczeniem był zachwyt nad moimi włosami, które odżywkę widziały ostatnio w 2019 roku, zazwyczaj są ściśnięte gumką na czubku głowy i zdarza się, że zapominam ich rozczesać. Czyli moje włosy nie mają ze mną łatwo i raczej nie mogłabym wymagać, by były moją wizytówką. Ale, ale… są – błyszczące i gładkie. Oczywiście można powiedzieć, że to dobre geny i dobry dzień, dobra woda w kranie i niezły szampon. Ale wydaje mi się, że mogę za to podziękować dwóm miesiącom regularnego stosowania Beautyllagen

O co chodzi w ogóle z kolagenem?

Kolagen zwiększa gęstość, elastyczność i jędrność skóry. Uzupełnia włosy w proteiny co sprawia, że mają zdrowy wygląd, nie wypadają, są wzmocnione. Cząstki kolagenu w organizmie mają za zadanie sklejanie ze sobą komórek. Kolagen wpływa również korzystnie na chrząstkę stawową. Czyli warto być konsekwentną!

To, co jeszcze mnie zainteresowało, to… kolagen rybi. Bo w Beautyllagen znajduje się właśnie kolagen rybi. Okazuje się, że jest najbardziej zbliżony budową do kolagenu ludzkiego, co sprawia, że szybciej się wchłania do komórek.

Ale wiadomo, że to, co najbardziej przemawia do wyobraźni to… efekty. A one są, choć szczerze – byłam przekonana, że to pic na wodę. A tu proszę – mocne paznokcie, lśniące włosy i ładna cera. Strzał w dziesiątkę!

 

 

 

 Wzmocnij od wewnątrz, zobacz efekty na zewnątrz

 

Lubię to uczucie, gdy dbam o siebie, czuję się dobrze i jeszcze widzę efekty. Nie zawsze jestem konsekwentna i częściej – do czego się przyznaję – dbam o siebie doraźnie, gdy sobie przypomnę, gdy mam dobry dzień i motywację do zmian. 

Suplementy Natural Mojo mam od dłuższego czasu, już widać dno, zostało dosłownie kilka ostatnich porcji. Nie jestem aż tak konsekwentna przy ich przyjmowaniu, jak w przypadku kolagenu, ale za każdym razem, gdy mam fazę na sumienne dbanie o siebie – szybko widzę różnicę!  

Ich skład działa na moją wyobraźnię. Jagody acai, pochrzyn, ważny w medycynie chińskiej, czy aloe vera. Albo miks bambusa, granatu i jagód goji. Te składniki dobrze wpływają na kondycję organizmu, a przecież – umówmy się – nie kupujemy tych składników w supermarkecie i nie przyjmujemy w sałatkach czy koktajlach. Dlatego dla takich leniwców, jak ja, suplementy to ułatwienie. I bardzo to cenię. 

 

 

Są jeszcze jedna marka suplementów, które stosuję. Nie jestem mistrzynią konsekwencji, ale bardzo się staram i wychodzi mi to coraz częściej. Na przykład Bikini Body Formula, marki Zojo. Nie jestem aż tak entuzjastycznie nastawiona, by wierzyć, że ten proszek, zmieszany z owocami w smaczny koktajl, w tydzień wyrzeźbi moją sylwetkę i sprawi, że będę musiała zmienić ¾ mojej garderoby. Ale wierzę, że te składniki poprawiają metabolizm i wspomagają funkcje trawienne organizmu. A to jest zdecydowanie ważniejsze niż natychmiastowy efekt w postaci płaskiego brzucha.

 

 

 

Suplementy dla kobiet to temat rzeka

Jest ich milion. Każde opakowanie to obietnica. Każde opakowanie wydaje się być niezbędne do dobrego funkcjonowania, potrzebne, by zachować mother-life balance.

Pamiętaj, wszystko z umiarem. Nie wszystko na raz. I ufaj swojemu organizmowi. To, że coś jest dobre dla koleżanki, nie znaczy, że Tobie też będzie służyć. Dlatego czytaj skład, czytaj opinie i daj sobie czas na testowanie. Z uwagą obserwuj organizm i dbaj o siebie z wyczuciem.

 

Trzymam kciuki!

Monika 

 

 

Ciąża

Niepłodność? Nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem…

8 listopada 2021 / Monika Pryśko

Nie znam osobiście pary, która bezskutecznie stara się o dziecko.

O dwóch takich parach tylko słyszałam. Czy to znaczy, że w moim najbliższym otoczeniu wszystkie kobiety z łatwością zachodzą w ciążę, a ich partnerzy nie mają problemów z płodnością? Nie. To znaczy, że o problemach z zajściem w ciążę się nie mówi wprost. Często nie mówi się wcale.

Choroba niepłodności jest społecznie wstydliwa, choć gdy o niej rozmawiamy, jesteśmy pełni empatii i zrozumienia. Współczujemy parom, które nie mogą zajść w ciążę, choć nadal nie wiemy, co jest przyczyną tych trudności.

Niewiedza rodzi domysły. Niewiedza tworzy bariery. 

Narine Szostak  jest twórczynią kampanii społecznej #JestemN97 mającej na celu wsparcie procesu wyjścia z tabu niepłodności.

 

Monika Pryśko: Co oznaczają dwa hasztagi, które są swoistym hasłem Twojej kampanii społecznej #JestemN97

Narine Szostak: One są bardzo wymowne, choć na pierwszy rzut oka mogą nic nie mówić. N46 i N97 to są medyczne oznaczenia choroby niepłodności żeńskiej i męskiej w międzynarodowej klasyfikacji chorób ICD-10. 

 

Skąd te cyferki?

Tych cyferek jest bardzo dużo, bo każda przypadłość i każdy symptom wymaga innej klasyfikacji, natomiast ja się skupiłam na tych dwóch głównych, które niepłodność określają w sposób bardzo dobitny, które mówią jedno — chodzi o chorobę niepłodności.

Jak myślisz, to jest taki temat, że nie możemy znaleźć słów, dlatego musimy posiłkować się cyferkami?

Zastanawiałam się, w jaki sposób stworzyć język mówienia o niepłodności, niekoniecznie używając tego słowa. Bo to słowo jest trudne, szczególnie emocjonalnie. I często nie chce przejść przez gardło tym, którzy przez lata starają się o dziecko.  

 

Wydaje mi się, że to jest trudne, ponieważ jak już nazwiesz tę niepłodność, to ta niepłodność staje się faktem niezaprzeczalnym, a póki nie wyrazisz tego wprost, to jeszcze możesz mieć nadzieję, że to chwilowe, że to przejdzie. 

Stąd też te hasztagi. To jest nazwa choroby, której nie musimy wprost nazywać niepłodnością. Możemy o tym mówić, nie używając tego słowa, które wielu z nas nie przechodzi przez gardło.

 

Kiedy niepłodność została nazwana chorobą? Mam wrażenie, nie używało się słowa choroba w kontekście niepłodności. O trudnościach w zajściu w ciążę mówiło się, jakby to zależało do losu. 

Dokładnie, niepłodność to był los, kara boska, karma… Tylko zastanawia mnie, dlaczego w ten sposób nie mówimy o innych chorobach? Nikt nie mówi, że choroba nowotworowa to los czy kara boska. Mówi się: masz raka płuc, doigrałeś się, trzeba było tyle nie palić. Znamy przyczynę, przy niepłodności często nie. 

Regularnie przecież się słyszy: „Bóg obdarzył ich dziećmi”, co czasem brzmi, jakby był z góry ustalony przydział na dzieci, co nie ma żadnego związku z ciałem, fizycznością i procesami zachodzącymi w ciele, tylko z decyzją istoty ponad nami. To jest poza ludzką decyzyjnością. 

Czy to los za mnie zdecydował? Spójrzmy na to inaczej. Mam 13 lat i dostaję ataku bólu spowodowanego wyrostkiem robaczkowym. Trafiam do szpitala, gdzie mam operację. Po kilku latach mam kłopoty z  miesiączkami, jestem młodą kobietą i nie mam pojęcia,  co się dzieje w moim organizmie. Natomiast okazuje się, że taki wyrostek robaczkowy, taka rutynowa operacja potrafi wiele zniszczyć w organizmie kobiety. Patrząc na to pod kątem losu, to nie jest to los, a sekwencja wydarzeń, których my ze sobą nie wiążemy. 

To trudne, bo gdy nie pragniesz niczego więcej poza dzieckiem, nie jesteś psychicznie w stanie wtedy tych kropek połączyć. Czasami tak zwyczajnie po ludzku łatwiej jest przetrwać w tej chorobie myśląc, że to los zadecydował. Wtedy można wierzyć, że los się odmieni. Los jest traktowany jako nadzieja. Los trwa, a to pozwala myśleć, że jeszcze nic nie jest przesądzone.

 

Przerzucanie odpowiedzialności na los przynosi ulgę? 

To mechanizm, nabyty sposób myślenia, narzucony przez społeczeństwo. Bo my społecznie postrzegamy niepłodność jako coś, co nie zależy od nas. 

Przez szereg lat naszego życia przechodzimy przez wiele dolegliwości, które wskazywały na to, że mogą w przyszłości zaistnieć problemy z płodnością. Ludzie narzucają nam jednak pewien sposób myślenia, sugerując, ze niepłodność to kara, często pomijają po prostu aspekt zdrowotny. Nakłada się na nas poczucie winy, że może faktycznie zasłużyłyśmy na to, że może, zamiast robić karierę, powinniśmy wcześniej postarać się o dziecko? 

Jesteś osobą wierzącą?

Wiara w cokolwiek, w Boga, w energię, w medycynę wspiera proces leczenia niepłodności. Jestem za tym, by wspierać się wiarą i duchowością, bo ona nas tylko uspokaja. Nie ma w tym nic złego, to dobrze, jeśli mamy sposób, który pomaga nam znaleźć balans, między tym, co czujemy, chcemy i możemy. 

 

Czy spotkałaś się z takim nastawieniem, że kobiety z chorobą niepłodności są traktowane jak zgniłe jajko, z którym nie wiadomo, jak się obchodzić?  Z jednej strony para walczy o rodzicielstwo, z drugiej strony bliskie im osoby zastanawiają się, czy zaprosić na pępkowe, bo może być im przykro…

Medal ma dwie strony. Osoby, które bezskutecznie starają się o dziecko, nie mówią o swojej chorobie, nie otwierają się w swojej społeczności, w swoim najbliższym otoczeniu, wiec bliscy często nie wiedza, z czym się zmagają. A skoro nie wiedzą, to nie mają pojęcia, jak się zachować, by nikogo nie urazić. 

 

Bo ciężko mówić o zazdrości i tych wszystkich trudnych emocjach, których się często wstydzimy. 

Jest oczywiście zazdrość, i to jest naturalne. Ty jesteś w ciąży, a ja nie. Gdy ten ciążowy brzuszek wydaje się być nie do osiągnięcia, oglądanie innych kobiet, które cieszą się swoim macierzyństwem, bywa frustrujące. Natomiast osoby w naszym otoczeniu, nie wiedząc, z czym się zmagamy, nie wiedzą, jak z nami rozmawiać, a my oczekujemy, że inni będą się domyślać, jak się czujemy i czego potrzebujemy. To jest patowa sytuacja, tak się nie da. Widzę, że jest to jeden z głównych problemów par starających się o dziecko, unikanie rozmów tylko pogłębia schemat. 

 

Dlatego wkładasz kij w mrowisko? 

To jest mój cel, by zachęcać kobiety i mężczyzn, by ujawnili swoją chorobę. Często jest tak, że z góry zakładamy, że rodzina nas nie zrozumie, a gdy ona się dowiaduje o problemie, o tym, co się u nas i z nami dzieje, to pojawia się czułość i wsparcie. Sytuacja zaczyna wyglądać inaczej niż zakładaliśmy. 

 

I wtedy człowiek się orientuje, że ukrywał się niepotrzebnie. 

To ukrywanie spowodowane jest wstydem. Poczuciem, że jestem niekompletną kobietą, mężczyzną. A wiadomo, facet musi spłodzić syna, posadzić drzewo i zbudować dom. No właśnie nie musi!!

 

Kobieta też nie musi rodzić dzieci. 

To, że ktoś nie może mieć dzieci z przyczyn medycznych, nie oznacza, że inni nie mogą nie chcieć mieć dzieci, mimo że mogą mieć.

Dopóki my o tym nie mówimy, to wszyscy mają pretensje i pytają, czemu my nie mamy tych dzieci. A my nikomu nie mówimy dlaczego, a można by powiedzieć: nie mogę mieć dzieci, staramy się to zmienić, jeśli możesz, to mnie po prostu wspieraj, ale pytania o to tego nie przyspieszą.

 

Czy jakaś konkretna sytuacja spowodowała, że postanowiłaś zareagować właśnie taką kampanią?

Walczyłam o moją córkę 10 lat. Moja córka pojawiła się na świecie dzięki metodzie in vitro. Natomiast przez te lata przeszłam długą drogę, od lekarzy, uzdrowicieli, po zielarzy. Przerobiłam wszystko. Kobieta w desperacji sprawdza wszystkie opcje. Dziś z perspektywy czasu się z tego śmieję, ale te wszystkie próby były mi potrzebne, by dojrzeć, by zbudować gotowość na wejście w procedurę in vitro. Wiem, ze wielu osobom, tak jak i mnie, decyzja o in vitro nie przyszła z łatwością. 

 

A czemu ta droga jest tak długa?

To diagnostyka trwa bardzo długo i gdy przez lata nie wiesz, co ci dolega, probujesz się dowiedzieć i nie jest to proste. Trudno jest wejść w proces in vitro nie wiedząc, co ci dolega i co spowodowało niepłodność. Dokładnie przed tym samym dylematem stałam ja.  Chciałam wiedzieć, co u mnie w ciele nie działa tak, jak należy. Co jest prawdziwą przyczyną problemów z zajściem w ciążę. Nasz lekarz bardzo naciskał na in vitro, gdyż miałam niedrożne jajowody. Okazało się też, że miałam guzka na jajniku, który został zbagatelizowany. Usłyszałam, że nie ma on wpływu na podejście do in vitro. Postanowiłam zbadać na własną rękę, czy mogę udrożnić moje jajowody, choć podobno w Polsce się tego nie zaleca. Ale ja chciałam się dowiedzieć. 

 

To Ci powiedziała intuicja, przeczucie? 

Uczulam inne dziewczyny, by słuchały swojej intuicji, bo ona nie zawodzi. Postanowiłam sprawdzić to w Armenii, kraju mojego pochodzenia. Gdy leżałam już na stole operacyjnym, w celu udrożnienia jajowodów, okazało się, że moja operacja nie będzie trwała 30 minut, ale prawie 4 godziny. Okazało się, że są tam ogromne zrosty, stany zapalne, asymetria jajników. Guz, który w Polsce został zbagatelizowany, był wielkości małego jajka. 

Dziś uważam, że powodzenie procedury in vitro zawdzięczam temu lekarzowi, który zrobił mi operację, który moje narządy doprowadził do jako takiej równowagi. Dzięki temu dziś jestem mamą córki. 

 

Czy jest różnica między niepłodnością kobiecą a męską, w kontekście wstydu i akceptacji społecznej?

Niepłodność w sferze psychicznej nie dostrzega płci, ona tak samo dotyka kobiety jak i mężczyzn, natomiast mam wrażenie, że w ogóle ta niepłodność męska jest jeszcze bardziej spychana na bok. Wiele wspierających komunikatów jest skierowanych tylko do kobiet. Nie słyszymy o tym, jak leczyć azoospermię, ale wiemy już więcej na temat endometriozy. 

 

Jednak kobiety są bardziej skore do dzielenia się trudnymi chwilami.

Mężczyźni też się bardzo dobrze kamuflują. Natomiast gdy wejdziesz do kliniki niepłodności, to w kolejce czeka tyle samo kobiet, co mężczyzn. Statystyki mówią bardzo jasno, że 20-30% niemożności zajścia w ciążę wynika z czynnika męskiego. A do 2050 roku ten odsetek wzrośnie nawet do 50%. 

 

Dlaczego tak jest?

Bo niepłodność to choroba cywilizacyjna, tak jest określana przez WHO. Na niepłodność wpływa cala masa czynników, i świadomość tego jest kluczowa, by temu przeciwdziałać. Ale by tak się stało, potrzebna jest edukacja, bo wciąż w społeczeństwie jest przekonanie, ze to kobiecie tyka zegar biologiczny, a facet może mieć dzieci zawsze. A tak nie jest. 

 

Chciałabyś to zmienić?

Marzę o tym, by osoby niezależnie od płci, borykające się z niepłodnością, nie bały się mówić o swojej chorobie, bo wiem, że mówienie o niej otwarcie wspiera proces leczenia, wspiera nas psychicznie, bo nie czujemy presji, by ukrywać swoją historię. 

 

Przeczytałam w książce „Terapia przez pisanie”, że samo ukrywanie tajemnicy jest cięższe emocjonalnie niż posiadanie tejże tajemnicy.

To wszystko dewastuje naszą psychikę, a przecież my musimy funkcjonować i mieć energię w sferze zawodowej, osobistej, towarzyskiej. Ile kobiet ukrywa w pracy, że właśnie przechodzi procedurę in vitro? I jak bardzo byłoby im lżej, gdyby to było jasne i nie musiałyby kombinować, kiedy zrobić sobie zastrzyk w brzuch, żeby nikt nie zobaczy.  To jest ogromny stres! To wielka ulga móc śmiało powiedzieć: czasami mogę być mniej dyspozycyjna, chciałabym, byś o tym wiedział / wiedziała, potrzebuję wsparcia. Ludzie mają serce i to po właściwej stronie. Warto zrobić ten krok, bo to jest tylko dla naszego dobra. 

 

Warto jest zacząć zmianę od rozmowy, zamiast zmieniać nieprzygotowanych ludzi. Przygotowujesz ludi do zmiany?

Nie da się tego zrobi inaczej. Zachęcam do opowiadania swoich historii, one będą nam służyć i będą wspierać proces zwiększenia świadomości u osób, które nie są zainteresowane osobiście, ale może znają kogoś, kto walczy o bycie rodzicem.

 

___

 

Autorka zdjęć: Patrycja Toczyńska

This error message is only visible to WordPress admins
There has been a problem with your Instagram Feed.
Error: No posts found.

Mother-Life Balance to zdecydowanie mój plan na macierzyństwo po urodzeniu drugiego dziecka.

Sylwia Luks

The Mother Mag to mój ulubiony magazyn z którego czerpię wiele porad życiowych oraz wartościowych treści!

Leszek Kledzik

The Mother Mag logo