Psycholog odpowiada:

Sytuacja rozwodu rodziców jest jedną z najtrudniejszych i najbardziej stresujących sytuacji w życiu dzieci. Rozwód oznacza zniszczenie ich bezpiecznego świata, utratę domu, który znały do tej pory.

To, że rozmawiacie z córkami jest bezcenne. W miarę możliwości starajcie się rozmawiać z nimi we dwoje. Nim coś powiecie, ustalcie to między sobą, by minimalizować nieporozumienia i napięcia związane z odnajdywaniem się Was wszystkich w nowej sytuacji. To ważne, żeby dzieciom wyjaśnić, z jakich powodów nie możecie być dłużej razem jako mąż i żona (przestaliście się lubić, dużo się kłóciliście, sprawialiście sobie przykrość, chcecie zupełnie innych rzeczy i niestety mimo prób nie udało się Wam pogodzić różnych potrzeb) i że niestety tak się czasami dzieje w świecie dorosłych. Jednocześnie należy podkreślać, że dalej jesteście rodzicami dziewczynek, że oboje dalej chcecie dla nich jak najlepiej i że w tej trudnej sytuacji mogą na Was liczyć. Opowiedzcie córkom, jak teraz będzie wyglądało ich życie z rodzicami mieszkającymi oddzielnie. Nie obawiajcie się nazywać trudnych emocji. Mówcie wprost o strachu, rozczarowaniu, złości, krzywdzie, nieszczęściu – to tylko niektóre z uczuć, które towarzyszą Waszym dzieciom.

Mimo Waszych największych starań, może okazać się, że dziewczynki nie mogą jednocześnie złościć się na Was i przyjmować od Was pocieszenia. Wtedy warto udać się do psychologa, który pomoże Wam wszystkim przejść przez trudny czas.

Psycholog odpowiada:

Dzieci wprowadzają dorosłych w błąd z różnych powodów, do najczęstszych należą niepewność, strach przed konsekwencjami, pragnienie większej uwagi, chęć osiągnięcia korzyści lub zadowolenia ważnych osób.

Kłamstwo u dzieci zawsze ma jakieś podłoże i nim zareagujemy, warto przyjrzeć się sytuacjom, w których dziecko mówi nieprawdę. Może spieszy się do zabawy? Może złości się, że rodzice już nie pomagają mu tak bardzo? Może boi się kary za nie zjedzenie posiłku? Może chce, by rodzice byli zadowoleni?

W czasie reakcji na kłamstwo, ważne jest, by nie wystraszyć dziecka serią podchwytliwych pytań, nie zawstydzać go. Lepiej w czasie rozmowy próbować zrozumieć perspektywę dziecka, opowiadać, dlaczego musimy robić różne rzeczy, a przede wszystkim zauważać i wzmacniać pożądane zachowania. Zamiast pytać, czy umyło ręce, zauważ: ,,Nie umyłeś rąk”, powiedz, skąd wiesz: ,,Nie słyszałam, żeby leciała woda”, zrozum motywy dziecka: ,,Bardzo spieszysz się do zabawy?”, wyjaśnij, dlaczego mycie rąk po skorzystaniu z toalety jest ważne: ,,W toalecie mieszkają bakterie”, zaprowadź dziecko ponownie do łazienki i pochwal, gdy już wykona czynność: ,,Możesz być z siebie dumny, coraz lepiej dbasz o czystość”.

Dzieci uczą się przez naśladowanie i być może Pani synek zauważył takie zachowania w przedszkolu lub w bajce. Warto zastanowić się, czy nie zaobserwował ich u swoich rodziców. Dzieci widzą nas również w tych sytuacjach, w których pozwalamy sobie na niewinne kłamstewka, np. mówimy, że w domu nie ma lizaka, a potem otwiera się szafka i…