Ostatnio dostałam zaproszenie do uczestniczenia w wydarzeniu jakim jest Krąg Opowieści Porodowych. Brzmi przerażająco, prawda?

Zaproszenie nie przyszło do mnie z uwagi na to, że aspiruję do miana blogerki parentingowej, ani ze względu na to, że The Mother MAG wydał kolejny numer, w którym znalazł się mój felieton. Zaproszenie otrzymałam z bardziej prozaicznego, ale o wiele ważniejszego powodu.

Powodem tym jest fakt, że JESTEM MATKĄ.

Zazwyczaj bardzo powściągliwie podchodzę do kwestii internetowego matkowania. Co prawda czasem nawet ja nie wytrzymuję i udzielam złotych rad, za co później karcę się w myślach, bo przecież to, że coś się sprawdza u mnie, nie musi zaraz znaczyć, że mam prawo uszczęśliwiać cały świat narzucając mu moją wizję.

Co więcej, sama często oburzam się na objawy bycia matką zrzeszoną na różnych matczynych forach. To trochę hipokryzja, gdyż zdarza mi się uzyskać bardzo cenne informacje właśnie w drodze lektury podobnych forów, natomiast zazwyczaj dochodzę do przekonania, że jednak ta kobieca internetowa społeczność nagminnie ociera się o granice absurdu. Nie akceptuję wewnętrznie tego, że matki na forach pytają o totalne głupoty albo o rzeczy, które zwyczajnie same mogłyby sprawdzić, nawet w sieci lub koniecznie skonsultować z prawdziwym lekarzem.  

Zupełnie nie wiem, czy to objawy nieporadności, czy lenistwa.

Abstrahując jednak od matczynej społeczności jaką znamy na co dzień. Gdzie matka matce wilkiem i matka matkę pogania, postanowiłam trochę bardziej wnikliwie przyjrzeć się tej całej inicjatywie. Sama idea Kręgu, jak już wspominałam wcześniej, wydała mi się odrobinę dziwna i przerażająca. Zupełnie nie wiem, kiedy mój mózg zaczął ją łączyć z kręgami w zbożu niewiadomego pochodzenia oraz filmem „Podziemny krąg”. W głowie przewijać zaczęły się także widziane przez całe życie migawki z materiałów filmowy nakręconych w „siedzibach” sekt oraz grupy wsparcia z amerykańskich filmów. I tak sobie dryfowałam w zupełnie abstrakcyjnych kierunkach, aż mnie olśniło i przeczytałam, co o tej inicjatywie piszą sami organizatorzy. I doznałam prawdziwej iluminacji. Bo o to, mimo, że wszystkie mamy inne pomysły na życie, na wychowanie, na zarabianie lub niezarabianie, inne przepisy i inne osobiste wytyczne żywieniowe, to faktycznie bycie matką nas łączy.

Okazuje się, że inicjatywa Kręgu istnieje w naszym kraju już od kilku lat i jej założenie, to stworzenie płaszczyzny, gdzie kobiety mogą podzielić się porodowymi doświadczeniami w odpowiedniej atmosferze.

Na stronie wydarzenia ujęte jest następująco „Główną zasadą Kręgów Opowieści Porodowych jest to, że dzielimy się pozytywnymi historiami, szukamy w nich elementów wzmacniających. Na spotkanie zapraszamy wszystkie Kobiety – zarówno te, które o byciu Mamą dopiero myślą, te, które Matkami wkrótce zostaną, jak i te, które Mamami już są – od miesiąca, roku, 10 lat czy więcej.”

Być może po prostu się starzeję i trochę wypieram mój naturalny status osoby aspołecznej ze świadomości. Być może jednak okazuje się, że kobieca społeczność jest tak głęboko zakorzenia w naszej świadomości lub podświadomości, że wszelkie próby jej wyparcia wcześniej czy później i tak skończą się fiaskiem.

Bo my kobiety możemy się na inne kobiety wkurzać, złościć, nie rozumieć ich oraz im zazdrościć, ale choćbyśmy starały się najmocniej na świecie, to jednak bez nich nie potrafimy żyć.

Bez tych relacji i tej cichej więzi. Faktycznie zrozumiałam to dopiero, kiedy miałam zostać matką. Wtedy dostrzegłam te niezaprzeczalną więź, jaka łączy mnie z poprzednimi pokoleniami i połączy mnie kiedyś z moją córką. Jakąś magię i niezaprzeczalny mistycyzm, który tkwi w dawaniu życia. Ja naprawdę nie potrzebuję chodzić z koleżankami na kawę i rozmawiać o malowaniu paznokci, nie muszę dostawać od nich namiarów na sklepy, gdzie są fajne przeceny, nie muszę ich widywać codziennie ani raz na tydzień. Muszę natomiast wiedzieć, że  one tam są. Te moje kobiety. Że mogę na taką jedną czy drugą spojrzeć wymownie lub jedynie lakonicznie rzucić hasło „idą zęby”, żeby dostrzec to zrozumienie w ich oczach, to ciche porozumienie. Ten ból wspólnych, choć czasem odmiennych doświadczeń.

I dlatego wierzę, że to spotkanie ma sens.

Że pozwala nam wrócić do korzeni, kiedy to w pierwotnych społecznościach kobiety były dla siebie wsparciem i kopalnią wiedzy. Kiedy się łączyły i zrzeszały nawet nie po to, żeby razem uwalniać się z gorsetów i żądać równych wynagrodzeń, ale po to, aby się rozumieć i dawać sobie wzajemnie siłę. Ta siła w nas tkwi od pokoleń, to przez nią płonęły w średniowieczu stosy, to ją mamy teraz okazję odkryć na nowo.

Nie jestem organizatorką, a mimo to serdecznie zapraszam. Krąg opowieści porodowych najpewniej znajdziecie w każdym większym mieście już w najbliższy piątek 23.03.2018 r.

A jak dodam, że to inicjatywa wyłącznie dla kobiet i że można przynieść ciastka, to chyba już nic nie muszę tłumaczyć… 😉

ORGANIZATORKI :

Fundacja Matecznik 

Stowarzyszenie DOULA w Polsce

MATRONATY:

Fundacja Rodzić po Ludzku

Stowarzyszenie Dobrze Urodzeni

Portal Dzieci są Ważne

Wydawnictwo Mamania

Wiecie, co mi przeszkadza ostatnio w moim poczuciu macierzyńskiego spełnienia? Pandemia. Moje mother-life balance zostało bardzo zaburzone, plany się wymieszały, pracy nie ubywa, terminy gonią, a dzieci? Dzieci zamiast w przedszkolu – są w domu, pełne energii, zmęczone sobą nawzajem, tęskniące za innymi dziećmi. Totalnie je rozumiem, ja też jestem zmęczona, mi też brakuje oddechu, ciszy i przewidywalności. 

Jeśli nikt tego nie powie (bo nie wypada), ja to powiem – praca z dziećmi na pokładzie to nadludzki wysiłek i nic przyjemnego. Czuję, że niedługo będę mogła zdać państwowy egzamin z animacji czasu wolnego własnych dzieci połączonej z pracą na akord i pod presją. Też tak masz? Witaj w klubie. 

Zawsze uważałam się za osobę bardzo kreatywną, ale teraz przekraczam własne granice. Wymyślam zabawy, które do tej pory nie istniały, rozciągam dobę do granic, moja cierpliwość wskoczyła na trzeci poziom. Ale dość o mnie!

Nasza domowa sytuacja nie jest jakaś wyjątkowa. To się dzieje prawie w każdym polskim domu. Trzeba połączyć pracę i wychowywanie dzieci bez pomocy placówek opiekuńczo-wychowawczych. Trzeba tak zająć własne dzieci, by mieć choć chwilę czasu na zebranie myśli, wypicie kawy czy po prostu pracę, odpisywanie na maile. 

W tym tygodniu pokazałam moim dzieciom kilka gier marki Alexander. W duchu prosiłam opatrzność o to, by moje kilkulatki szybko zrozumiały zasady gier, a nawet jak nie zrozumieją, to żeby same sobie je wymyśliły i zgodnie i w ciszy bawiły się choć przez pół godziny. 

Oto moja pomoc:

ZŁAP ROBALA

Zabawa dla dzieciaków powyżej 4 roku życia. Także moja Mila się załapała, Enio jeszcze nie, ale nie przeszkodziło mu to… przeszkadzać siostrze. 🙂 Dla dziewczynki w wieku Mili sama idea karmienia piskląt robakami jest bardzo interesująca. 

Małe pisklęta są bardzo głodne i potrzebują Twojej pomocy! Wciel się w rolę ptasiej mamy i złap robale w tym samym kolorze, aby nakarmić swoje małe głodomorki. Zadanie nie jest proste, ponieważ musisz skompletować trzy części robaczka, aby móc dostarczyć go do gniazda. Wygrywa ten, kto jako pierwszy zbierze 3 robaczki, każdy w innym kolorze. Potrzebny będzie Ci spryt, celne rzuty i dużo szczęścia.

KWAKI ROZRABIAKI

Jest to gra dla dzieci powyżej 4 roku życia, natomiast jest tak przystępna, że miło czas spędził i młodszy Ernest. Rywalizacja zawsze energetycznie działa na dzieciaki, tak było i tym razem. Fajne w tej grze jest to, że kaczy bohaterowie są chłopcami i  dziewczynkami, więc dziecku łatwiej jest się utożsamić z wybranym graczem. Przyda się również pomoc dorosłego, żeby podpowiedzieć kolejne kroki, zgodnie z załączoną instrukcją. 

Przystępna a jednocześnie niebanalna gra nie tylko dla najmłodszych. Ruchy na planszy wykonywane są w oparciu o kolory i kształty wyrzucone przez kostki. Gracze sami decydują o wyborze drogi, oceniając która opcja jest dla nich bardziej opłacalna. Każda rozgrywka może odbywać się przy zupełnie innej konfiguracji planszy, o której ułożeniu decydują gracze. W zabawie wcielamy się w kaczuszki, które próbują odnaleźć drogę do mamy. Wygrywa ten kto pierwszy dotrze do celu.

SKŁADAKI DREWNIAKI – STRAŻ POŻARNA

Mój syn, jak będzie duży, zostanie strażakiem i będzie ratował koty, które utknęły na drzewie. Twierdzi, że tak będzie, a ja, jako matka, nie czuję się na siłach, by kwestionować jego wybór. 🙂 Dlatego gdy tylko zobaczył drewnianą konstrukcję do złożenia, oczy mu się zaświeciły, zamarł w ciszy i zabrał się za zabawę. Wprawdzie trochę mu pomogliśmy ze składaniem (zabawka jest dla dzieci powyżej 7 lat), ale potem zabawa poszła gładko. Ten model zdecydowanie skradł serce Ernesta, przyszłego zawodowego strażaka. 

Mila była za to zachwycona możliwością pokolorowania wozu i uzupełnienia modelu o naklejki. Z tej okazji zabawka została ozdobiona kilkunastoma tablicami rejestracyjnymi, z tablicą na dachu włącznie. W końcu dobre oznakowanie pojazdu to podstawa. 

Wspaniała, drewniana zabawka konstrukcyjna. Wycięte z drewna elementy pozwalają na zbudowanie trwałego pojazdu bez użycia kleju. W zestawie znajdziemy także komplet plastikowych kół wraz z osiami. Dzięki temu model po złożeniu jest mobilny i może służyć do zabawy. Komplet wyposażony został w zestaw kredek oraz naklejek, które pozwalają malcowi na samodzielne przyozdobienie pojazdu wedle własnej fantazji.

MAŁY KONSTRUKTOR JUNIOR – WYŚCIGÓWKA

Trudno powiedzieć, kto na tę zabawkę miał większą ochotę – Mila czy Ernest. Uprzedzę pytania – nie obyło się bez kłótni, ale na szczęście kryzys szybko minął i wspólna zabawa okazała się dużo fajniejsza, niż w pojedynkę (dziękuję producentowi, że do zestawu wrzucił 2 plastikowe narzędzia – każde z dzieci dostało po jednym i to pomogło spokojnej zabawie). No cóż, ciszy w domu nie było (Ernest świetnie udaje wyścigówkę), ale satysfakcja przy oglądaniu rodzeństwa, które świetnie się razem bawi – bezcenna. 

Ponadczasowa zabawka do samodzielnego montażu skierowana do dzieci w wieku od 4 lat. Zestaw składa się z drewnianych deseczek z dziurkami oraz kolorowych śrubek i łączników z tworzywa. Duże rozmiary elementów oraz uproszczona konstrukcja sprawiają, że dzieci już od najmłodszych lat mogą próbować sił w składaniu pierwszych pojazdów. Zabawka jest trwała i po złożeniu pojazd może służyć do dalszej zabawy. Zestaw wyposażony jest w narzędzia idealnie dopasowane do małych rączek, dzięki którym malec może wielokrotnie skręcać i rozkręcać konstrukcję. Zabawka wspaniale wpływa na rozwój motoryki małej, rozwija cierpliwość oraz stymuluje wyobraźnię. Doskonale wspomaga naukę kolorów oraz liczenia. Wyjątkowa estetyka produktu i jakość wykonania umilają zabawę. Wszystkie komponenty wchodzące w skład produktu wytwarzane są w fabryce Alexandra.

Oto nasze przetestowane metody na fajną rodzinną zabawę. Wprawdzie nie ma ciszy jak makiem zasiał i zdarzają się kłótnie pod tytułem ,,teraz ja!’’ albo ,,mamo, a on mi zabrał’’, ale cel osiągnięty. Odgoniłam dzieci od komputerów i bajek, zmotywowałam je do wspólnej zabawy i – jestem pewna – wzmocniłam ich siostrzano-braterską wieź. A to przecież takie ważne! 

Dzisiejszy odcinek sponsoruje literka A jak Alexander, czyli producent i wydawca edukacyjnych i planszowych gier dla dzieci.  Razem z marką Alexander przygotowaliśmy świąteczną ściągawkę – przewodnik świątecznej, prezentowej pomocy.